Flowers of the Netherlands   Leave a comment


A few close ups of flowers, I took during the last months. I don’t know the names of every one, so feel free to add.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

O Canada 7 : Rain forest and Ocean views (East Sooke Regional park, Sooke Point)   Leave a comment


On our last day in Oak Bay, we wanted to see more of Vancouver Island. So we drove to East Sooke Regional Park, some 45 mn drive from Victoria, on the Pacific Coast. The vicinity of the sea has created a very moist climate, like a rain forest, but without the tropical temperatures. An ideal environment for mosses and ferns.
We parked our car at the Anderson Cove parking, and went for a walk. Immediately we entered a fairy tale world. Big ferns, splashing out green leaves, and mosses in all colors surrounded us. Shrubs, beech and cedar trees towered high up in the sky. The thick leaf canopy filtered the daylight into a greenish gloom. It felt quit chilly, and every time the wind breezed through the woods, thick drops of water fell from the leafs above. It was a tantalizing place. A squirrel shot up a tree, and small black birds flew from tree to tree, chirping vividly.
We wanted to climb Mount Maguire, but somewhere in the green forest we missed a sign, and after an hours walk we ended up on a road, with big houses and long drives. With a little help from our GPS we found our way back to the car.
We wanted to see the ocean, so we drove in the direction of Sooke. The coastal road gave us great views, but we couldn’t get to the shore. All roads leading down to the ocean, had signs : private road, no trespassing. Finally we came to a building site at Sooke Point. The workers were so nice to move their equipment and allowed us access to a small picnic place with a splendid ocean view. I clambered down to the shore, just to dip my feet in the Pacific Ocean. The water was very tranquil, and I saw al kinds of shells, mollusks, seaweed and other creatures and plants the live on the shoreline.
Back in Victoria we had a lovely dinner at the Breakwater Café, near the harbor. After dinner we walked on the breakwater, to watch the sun setting in the west. As we walked back we stumbled upon some sea otters climbing up the stairs from the breakwater, crossing it and climbing down the steps on the other side of the pier. A great ending of a beautiful stay on Vancouver Island.

O Canada 6 : Vancouver Island   Leave a comment


Impressions from Victoria and Oak Bay
From Vancouver we took the ferry to Vancouver Island, to visit a relative of Beatrice. Uncle Embert lives in Oak Bay, a suburb of Victoria, the capital city of British Columbia. Victoria is a nice town, with a very British look and feel. Sometimes it felt we were in Kent rather than Canada. The appearance of a London double decker bus made the English experience almost complete. In Victoria we went to the National history museum, which is a great way to learn more about the history of people, places and wildlife of Vancouver Island and Victoria.
After the museum we went shopping. There are two shops that you must visit : Murchie’s, a famous tea and coffee seller, and Munro’s bookshop. The are almost next to each other, so it is easy to visit them both. At Murchie’s, you can buy loads and loads of different tea mixes. From familiar blends to wild and exotic tastes. Every blend is made by Murchie’s, so you can buy some really nice and special gifts there. I bought a blend called Library tea, to enjoy whilst reading.
Next we went to Munro’s bookshop, once voted to be best bookshop in the world. It was owned by the husband of Canadian writer and Nobel price winner Alice Munro. The shop has a good stock of books.
We stayed at the Oak Bay Guest House, which looked a lot like an old English inn. The rooms were a bit small, but the breakfasts were good. Before we went to sleep, we strolled along the coast and the marina. Once again it could have been in England, but then we saw a raccoon rummaging thru some dustbins, and we knew instantly where we were.

De rand van Nederland : donkere luchten boven de zandmotor   Leave a comment


De Argusmast op de Zandmotor.

De Argusmast op de Zandmotor.

Wandelen op de zandmotor is een prachtige ervaring, ongeacht het weer. Zand, zee, woeste golven, donkere regenluchten, enorme wolkenpartijen, maar vooral eenzaamheid en leegte, op een nieuw stukje Nederland. Hier kan je echt ervaren hoe de Nederlandse kust is ontstaan.

Langs het strand tussen Kijkduin en Monster ligt een uniek stukje Nederland : de Zandmotor. Het is een kunstmatige zandbank, bedoeld om het wegspoelen van zand langs de kust van Noord- en Zuid-Holland tegen te gaan. De Zandmotor werd in 2011 opgeleverd, en is een mooi voorbeeld van een nieuwe manier van kustbescherming, waarbij de natuur het werk doet.

Je kunt gewoon wandelen op de zandmotor. Van ver kan je de Argusmast zien, een onbemande waarnemingstoren van 40 meter hoog. Er hangen acht camera’s in de toren, die permanent de ontwikkelingen rond de zandbank in de gaten houden.

Het is een prachtig ruig stuk natuur. Her en der vormen zich kleine duinen, meestal op plekken waar helmgras en andere strandpioniers het altijd stuivende zand vasthouden. Op de twee binnenmeertjes scheren kitesurfers heen en weer. Gelukkig is de bank zo groot, dat je daar als wandelaar geen last van hebt. Af en toe waan je je in een woestijn, zeker als je de zee niet kunt zien. De bank steekt ruim twee meter boven de zeespiegel uit. Dat is goed te zien op het randje van de bank, waar een hoge zandmuur de zicht op de dijk en de duinenrij  bij Terheijde ontneemt.

Wandelen op de zandmotor is een prachtige ervaring, ongeacht het weer. Het mooist is het op een dag als vandaag (7 april 2016), met veel wind, woeste golven, schuimkoppen op het strand, donkere regenluchten, enorme wolkenpartijen en veel wisselende lichtval op het zand en de zee. Het schijnt dat hier af en toe zeehonden komen rusten. Helaas hebben we die niet gezien. Maar we hebben genoten van de woeste natuur. De zandmotor is een prachtige plek aan de rand van Nederland, waar je kunt ervaren hoe onze kust is ontstaan, zeker op een winderige, regenachtige dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De zandmotor is te bereiken via Strandslag 2 in Kijkduin, of via Ter Heijde.

Meer informatie :

De Zandmotor (wikipedia)

de website van de Zandmotor

Time takes a sigaret : mijn herinneringen aan David Bowie   Leave a comment


headerWegens chronische uithuizigheid was ik er nog niet aan toe gekomen, maar nu heb ik dan eindelijk de tijd gevonden om aandacht te besteden aan het overlijden van David Bowie. Ik heb een kleine greep gedaan uit mijn collectie, die samen een goed beeld geven van de veelzijdigheid van mijn idool. Want dat was hij. Ik hou van zijn muziek, die veel meer is dan simpele rockmuziek of een gedateerd tijdsbeeld. De muziek is altijd vernieuwend, spannend, provocerend, en gaat daarom niet snel vervelen. Ook de teksten spreken mij aan, hoe onbegrijpelijk en verwarrend ze soms zijn.

Ik heb meer dan 100 lp’s, cd’s en dvd’s van Bowie. Naast de reguliere albums heb ik een groot aantal bootlegs, concertregistraties, compilatiealbums en cd-singles, een paar tributealbums, en verder nog diverse albums waar Bowie op meespeelt of –zingt (o.a. met David Gilmour, Iggy Pop en Placebo). Maar mijn collectie bevat ook een paar vreemde dingen, die de andere kanten van David Bowie laten zien. Want hij was niet alleen popmuzikant. Hij was ook acteur, speelde in veel films en theaterstukken. In Frankrijk vond ik in een uitverkoopbak ooit een mijn volslagen onbekende film (Mr. Rices secret, 2000), waarin Bowie de titelrol vertolkte. (link naar de film op YouTube) Een ander pareltje uit mijn collectie is de EP (vinyl) met muziek uit het toneelstuk Baal (1982) van Berthold Brecht. Voor zover ik weet is dit nog nooit op cd uitgebracht, in ieder geval niet in z’n geheel. Een ander leuk item is de pc-game “The Nomad Soul” (1999), waar Bowie niet alleen de soundtrack voor schreef (deels de muziek van het album “Hours”), maar waar hij ook nog in voorkomt. ik heb het spel maar één keer gespeeld, maar ik vond het te ingewikkeld en te vaag om echt te boeien.

Een ander ding dat de acteerprestaties van Bowie uitlicht, is het boek met het verhaal en foto’s uit de film Merry Christmas Mr. Lawrence. Een afgeschreven boek uit de bibliotheek waar ik gewerkt heb.
Een ander ding waar ik met veel plezier naar kijk is de Bowie-kalender uit 2002, met 12 grote foto’s uit zijn hele carriere. Ooit gekocht voor een paar euro in een tweedehands platenzaak. En natuurlijk het t-shirt dat ik kocht tijdens het concert in de Amsterdam ihkv de Realitytour in 2004. Ik heb zelfs foto’s van dat concert, gemaakt met mijn naar binnen gesmokkelde spiegelreflex camera. Dit was nog in het tijdperk voor de superkleine mobieltjes, toen het nog streng verboden was om tijdens concerten foto’s of filmpjes te maken. Door het slechte licht en de grote afstand zijn de foto’s niet echt goed, maar het blijft een spannend verhaal.
En dan zijn er nog de aparte dingen, zoals de fles wijn met een kunstwerk van David Bowie op het etiket. Deze wijn was een paar jaar geleden bij Gall & Gall te koop, en hoorde bij een liefdadigheidsactie waar meer bekende internationale acteurs en artiesten aan meededen. Een deel van de opbrengst ging naar een goed doel. De wijn was niet echt lekker, maar de fles (met inhoud) is nu wel een bijzonder ding geworden. Net als het t-shirt dat ik vorig jaar in de uitverkoop bij De Bijenkorf kocht, met een print van de cover van Alladin Sane. Er waren toen meer shirts met Bowie-gerelateerde prints (o.a. een still uit The Hunger) maar ik had toen helaas niet genoeg geld om ze allemaal te kopen. Wie weet kom ik ze nog eens tegen op een rommelmarkt.

Het zijn allemaal fijne herinneringen aan de prachtige kunst en muziek die David Bowie de wereld heeft geschonken, en waar ik nog elke dag van kan genieten. Thank you, mr David Robert Jones.

(Mocht iemand het willen weten, mijn favoriete Bowie-nummer is “Rock ‘n’ roll suicide”.) Lyrics

Posted 19 februari 2016 by Jan Morsch in Interessant, Muziek

Tagged with ,

O Canada : Impressions 5 : Vancouver   Leave a comment


Coming from Calgary, where spring hadn’t started yet, through the snowy Rocky Mountains, Vancouver was a sunny surprise. People were playing volleyball on the beach, will we made an evening walk in our warm winter coats. We were grossly overdressed. But we witnessed a beautiful sunset, with the sun sinking in the Pacific Ocean.
The next day we visited the Museum of Anthropology at the University of British Columbia. It has a great collection of First Nations art and artifacts. I enjoyed the many totem poles and the brightly colored masks. We also visited the Botanical Gardens. Beautiful, especially with all the spring flowers. The canopy walk – a series of hanging bridges in the tree tops – is great fun.
Another great place is to visit is Stanley Park, with a surprisingly variety in landscapes, trees (palm trees even), flowers and views.
Every travel guide points you to Downtown Vancouver, but don’t go there. It is a tourist trap, with lots and lots of souvenirs shops, beggars, drunks, junks and tramps. We watched the famous steam clock blowing of steam, and went on as quickly as we could to China Town. The Dr Sun Yat-Sen park (Chinese garden) was a small haven of peace and quiet in this city.
Of course we visited the public food market on Granville Island. A busy maze of food stores, where you can buy almost every kind of food, from all over the world, including cheese from The Netherlands.

We had a lovely time in Vancouver. It is a great place to be, with lots of public parks, restaurants and beaches. People are friendly and easy going, and the whole city has a vibrant, lively feel.

Stairway to heaven : Stilte, verlatenheid en een geknakte 7   Leave a comment


“And she’s buying a Stairway to Heaven” zingt Jimmy Page (Led Zeppelin) in de laatste regel van Stairway to heaven. Wie wil kan de Stairway to heaven beklimmen. Je moet er wel wat voor doen. De Stairway staat namelijk op een zeer afgelegen plek, die alleen lopend of fietsend te bereiken is.

Midden in het Fochteloërveen, op de grens van Friesland en Drenthe staat de echte Stairway to Heaven. Het is een uitkijktoren, ontworpen door Dick de Haan, in opdracht van Natuurmonumenten. Vanwege de vorm werd de toren al snel de Zeven genoemd. Als je er voor staat zie je meteen waarom. Het gebouw heeft inderdaad de vorm van een geknakte 7. De toren, gebouwd in 2000, heeft diverse prijzen gewonnen, en is ook te zien in Madurodam.
Om er te komen moet je wel even doorzetten. Allereerst moet je naar het Fochteloër Veen. Een groot hoogveengebied op de grens van Friesland en Drenthe, tussen Veenhuizen en Appelscha (bij Ravenswoude). Wij waren er in augustus 2015.

Via de Fochteloerveenweg (bij een bugalowpark) rijden we dieper de uitgestrekte leegte in. Links en rechts van de weg strekt de hei en het veen zich uit. Er grazen wat schotse hooglanders en andere koeien. Verder is het leeg. Bij een fietspad (ANWB-paddestoel 21610) parkeren we de auto en gaan te voet verder, het hoogveen in. Al gauw worden we omringd door stilte en ruimte. De grond is nat, er zijn veel plassen en vennetjes. Een kanaaltje is gevuld met diepzwart water waar berken en wilgen zich in spiegelen. De enige levende wezens zijn koeien, vogels en insecten. Bij een bosperceel verlaten we het fietspad en lopen een zanderig pad in. De uitkijktoren blijft echter onzichtbaar tussen de hoge bomen om ons heen. We zijn er bijna, maar waar is dat ding? We lopen er bijna voorbij, maar in een bocht van het pad, bij een picknicktafeltje, staan wat informatieborden. Daar is de Stairway to heaven! Een reusachtige houten constructie in de vorm van een zeven, aan de rand van het bos en een uitgestrekt heideveld. We beklimmen de steile trap – bijna recht omhoog – naar het uitkijkplatform op 15 meter hoogte. Het uitzicht is fantastisch! Ongerepte natuur, zover je kijken kan. Helaas hebben we de beroemde kraanvogels van het veen niet gezien. Maar het uitzicht, de verlatenheid en het bijzondere bouwsel maken de 2,5 km wandelen meer dan de moeite waard. Het ontwerp heeft diverse prijzen gewonnen. 18 m hoog, Ook te zien in Madurodam (in het klein).

Absolute aanrader voor liefhebbers van vreemde, bijzondere plekken.

songtekst Stairway to heaven : klik hier

Fochteloërveen : klik hier (Natuurmonumenten)

Fochteloërveen : klik hier (Wikipedia)

Uitkijktoren : klik hier

coördinaten :

52° 59′ NB, 6° 24′ OL
%d bloggers op de volgende wijze: