O Canada 8 : Kelowna, bull snake and cod   Leave a comment

After a very nice stay in Oak Bay, we continued our road trip through the West of Canada to Kelowna, on the shores of Okanagan Lake. After a long drive we arrived at our temporary lodgings in West-Kelowna, where we had a good night sleep.
The next day we went for a hike in Knox Mountain Park, on the other side of Okanagan Lake. Knox Mountain is the largest of the Natural Area Parks in Kelowna, and a good place to go hiking. The highest point – Knox Mountain – is 646 m above sea level, and some 300 m above the lake and the town. A steep climb took us to a plateau, overlooking Kelowna, with great views over Okanagan Lake and the surrounding hills. Soon we were walking along the footpath above the lake, in the direction of Paul’s Tomb. Alongside the trail, we saw the scars of the many wildfires that plague the city and the park. Lots of burned and scorched trees standing or laying on the slopes of Knox Mountain gave witness of that.
Paul’s Tomb was the family burial vault for one of the land owners in the area. It is now very difficult to spot, as it is almost buried itself. From this tomb we followed a small trail up the hill.
Although Kelowna means Grizzly Bear in the language of the original inhabitants of the area, we didn’t see any. But I nearly stepped on a large snake, when I crossed a path. Quietly trodding along, I suddenly some something moving on the ground, right where I wanted to plant my foot. I retracted, just in time, to see a snake slithering below me. It was about 1,5 m long, and wasn’t at all bothered by my presence. It slithered slowly along, which gave me an opportunity to observe it more closely. Brownish-grey spots on the back, more spots on its white side, and a tale that looked a bit like a rattlesnake’s. I didn’t know if it was venomous, but it didn’t act scared or aggressive. But just to be sure, we gave it a lot of space and let it go it’s way into the grassy vegetation alongside the path. Later I determined it to be a Bull Snake, but I’m not sure (might have been a western rattlesnake, which is venomous).
After our walk we decided we earned a reward, so we went downtown, to a fish and chips restaurant, recommended by Lonely Planet : The CodFathers. We had a fine meal there, of fried cod and potatoes, and I can truly recommend the place (and they sell sustainable fish too).
Kelowna is also the center of the Canadian wine region. There are many wineries (comparable to the French Chateaux of Wine Houses), where you can buy locale made wines. We visited one of these shops. Very classy, with marble floors and soft lounge corners. I think we looked a bit misplaced in our travel ware.
We had a nice stay in Kelowna, and if you ever go there, be sure to eat some fish and chips at The Cod Fathers.

Knox Mountain Park click here
the Codfathers seafood market and restaurant click here
Yellow-bellied marmot click here for more information
Bull snake click here for more information
Western Rattlesnake click here

Berkheide in de herfst   Leave a comment

Een zonnige zondagochtend in oktober. Prachtig weer voor een wandeling. Snel, voor de drukte uit, naar de Wassenaarse Slag. Bij hotel Duinoord de auto geparkeerd, en daar verder te voet. De Berkheide is een onbekend natuurgebied. De meeste mensen rijden of fietsen door naar het strand. Oplettende wandelaars kunnen er veel meer ontdekken. Zodra je van het pad af loopt en een duintje over klimt, kom je in een andere wereld. Een echte “Lost world”. Stil en beschut, weg van de drukte van de stad. Al dwalend door duinvalleitjes komen we van alles tegen. Veel duindoorns, en op sommige plekken is de bodem volledig bedekt met jonge rozenbottels ; nu nog tot enkelhoogte, maar binnen een paar jaar een ondoordringbare struikenjungle. Hopelijk zorgen de hooglanders er voor dat het duingebied een beetje open blijft.
Terwijl we even van de zon genieten in een stil duinpannetje, schieten twee reeën weg. Even later springt een konijn verschrikt weg. Nog iets verder zien we vlak voor onze voeten iets groens opspringen. Een sprinkhaan denken we eerst, maar als we goed kijken blijkt het een kikkertje.
Na anderhalf uur dwalen in de stille natuur komen we terug op het – drukke – wandelpad. Over het strand lopen we terug naar de parkeerplaats, waar de auto’s intussen in de file staan te wachten op een vrije plek.

Duinvallei - Lost world






Berkheide - Lost World


Schotse Hooglander



een tapijt van jonge rozenbottelstruiken

een tapijt van jonge rozenbottelstruiken



Flowers of the Netherlands   Leave a comment

A few close ups of flowers, I took during the last months. I don’t know the names of every one, so feel free to add.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

O Canada 7 : Rain forest and Ocean views (East Sooke Regional park, Sooke Point)   Leave a comment

On our last day in Oak Bay, we wanted to see more of Vancouver Island. So we drove to East Sooke Regional Park, some 45 mn drive from Victoria, on the Pacific Coast. The vicinity of the sea has created a very moist climate, like a rain forest, but without the tropical temperatures. An ideal environment for mosses and ferns.
We parked our car at the Anderson Cove parking, and went for a walk. Immediately we entered a fairy tale world. Big ferns, splashing out green leaves, and mosses in all colors surrounded us. Shrubs, beech and cedar trees towered high up in the sky. The thick leaf canopy filtered the daylight into a greenish gloom. It felt quit chilly, and every time the wind breezed through the woods, thick drops of water fell from the leafs above. It was a tantalizing place. A squirrel shot up a tree, and small black birds flew from tree to tree, chirping vividly.
We wanted to climb Mount Maguire, but somewhere in the green forest we missed a sign, and after an hours walk we ended up on a road, with big houses and long drives. With a little help from our GPS we found our way back to the car.
We wanted to see the ocean, so we drove in the direction of Sooke. The coastal road gave us great views, but we couldn’t get to the shore. All roads leading down to the ocean, had signs : private road, no trespassing. Finally we came to a building site at Sooke Point. The workers were so nice to move their equipment and allowed us access to a small picnic place with a splendid ocean view. I clambered down to the shore, just to dip my feet in the Pacific Ocean. The water was very tranquil, and I saw al kinds of shells, mollusks, seaweed and other creatures and plants the live on the shoreline.
Back in Victoria we had a lovely dinner at the Breakwater Café, near the harbor. After dinner we walked on the breakwater, to watch the sun setting in the west. As we walked back we stumbled upon some sea otters climbing up the stairs from the breakwater, crossing it and climbing down the steps on the other side of the pier. A great ending of a beautiful stay on Vancouver Island.

O Canada 6 : Vancouver Island   Leave a comment

Impressions from Victoria and Oak Bay
From Vancouver we took the ferry to Vancouver Island, to visit a relative of Beatrice. Uncle Embert lives in Oak Bay, a suburb of Victoria, the capital city of British Columbia. Victoria is a nice town, with a very British look and feel. Sometimes it felt we were in Kent rather than Canada. The appearance of a London double decker bus made the English experience almost complete. In Victoria we went to the National history museum, which is a great way to learn more about the history of people, places and wildlife of Vancouver Island and Victoria.
After the museum we went shopping. There are two shops that you must visit : Murchie’s, a famous tea and coffee seller, and Munro’s bookshop. The are almost next to each other, so it is easy to visit them both. At Murchie’s, you can buy loads and loads of different tea mixes. From familiar blends to wild and exotic tastes. Every blend is made by Murchie’s, so you can buy some really nice and special gifts there. I bought a blend called Library tea, to enjoy whilst reading.
Next we went to Munro’s bookshop, once voted to be best bookshop in the world. It was owned by the husband of Canadian writer and Nobel price winner Alice Munro. The shop has a good stock of books.
We stayed at the Oak Bay Guest House, which looked a lot like an old English inn. The rooms were a bit small, but the breakfasts were good. Before we went to sleep, we strolled along the coast and the marina. Once again it could have been in England, but then we saw a raccoon rummaging thru some dustbins, and we knew instantly where we were.

De rand van Nederland : donkere luchten boven de zandmotor   Leave a comment

De Argusmast op de Zandmotor.

De Argusmast op de Zandmotor.

Wandelen op de zandmotor is een prachtige ervaring, ongeacht het weer. Zand, zee, woeste golven, donkere regenluchten, enorme wolkenpartijen, maar vooral eenzaamheid en leegte, op een nieuw stukje Nederland. Hier kan je echt ervaren hoe de Nederlandse kust is ontstaan.

Langs het strand tussen Kijkduin en Monster ligt een uniek stukje Nederland : de Zandmotor. Het is een kunstmatige zandbank, bedoeld om het wegspoelen van zand langs de kust van Noord- en Zuid-Holland tegen te gaan. De Zandmotor werd in 2011 opgeleverd, en is een mooi voorbeeld van een nieuwe manier van kustbescherming, waarbij de natuur het werk doet.

Je kunt gewoon wandelen op de zandmotor. Van ver kan je de Argusmast zien, een onbemande waarnemingstoren van 40 meter hoog. Er hangen acht camera’s in de toren, die permanent de ontwikkelingen rond de zandbank in de gaten houden.

Het is een prachtig ruig stuk natuur. Her en der vormen zich kleine duinen, meestal op plekken waar helmgras en andere strandpioniers het altijd stuivende zand vasthouden. Op de twee binnenmeertjes scheren kitesurfers heen en weer. Gelukkig is de bank zo groot, dat je daar als wandelaar geen last van hebt. Af en toe waan je je in een woestijn, zeker als je de zee niet kunt zien. De bank steekt ruim twee meter boven de zeespiegel uit. Dat is goed te zien op het randje van de bank, waar een hoge zandmuur de zicht op de dijk en de duinenrij  bij Terheijde ontneemt.

Wandelen op de zandmotor is een prachtige ervaring, ongeacht het weer. Het mooist is het op een dag als vandaag (7 april 2016), met veel wind, woeste golven, schuimkoppen op het strand, donkere regenluchten, enorme wolkenpartijen en veel wisselende lichtval op het zand en de zee. Het schijnt dat hier af en toe zeehonden komen rusten. Helaas hebben we die niet gezien. Maar we hebben genoten van de woeste natuur. De zandmotor is een prachtige plek aan de rand van Nederland, waar je kunt ervaren hoe onze kust is ontstaan, zeker op een winderige, regenachtige dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De zandmotor is te bereiken via Strandslag 2 in Kijkduin, of via Ter Heijde.

Meer informatie :

De Zandmotor (wikipedia)

de website van de Zandmotor

Time takes a sigaret : mijn herinneringen aan David Bowie   Leave a comment

headerWegens chronische uithuizigheid was ik er nog niet aan toe gekomen, maar nu heb ik dan eindelijk de tijd gevonden om aandacht te besteden aan het overlijden van David Bowie. Ik heb een kleine greep gedaan uit mijn collectie, die samen een goed beeld geven van de veelzijdigheid van mijn idool. Want dat was hij. Ik hou van zijn muziek, die veel meer is dan simpele rockmuziek of een gedateerd tijdsbeeld. De muziek is altijd vernieuwend, spannend, provocerend, en gaat daarom niet snel vervelen. Ook de teksten spreken mij aan, hoe onbegrijpelijk en verwarrend ze soms zijn.

Ik heb meer dan 100 lp’s, cd’s en dvd’s van Bowie. Naast de reguliere albums heb ik een groot aantal bootlegs, concertregistraties, compilatiealbums en cd-singles, een paar tributealbums, en verder nog diverse albums waar Bowie op meespeelt of –zingt (o.a. met David Gilmour, Iggy Pop en Placebo). Maar mijn collectie bevat ook een paar vreemde dingen, die de andere kanten van David Bowie laten zien. Want hij was niet alleen popmuzikant. Hij was ook acteur, speelde in veel films en theaterstukken. In Frankrijk vond ik in een uitverkoopbak ooit een mijn volslagen onbekende film (Mr. Rices secret, 2000), waarin Bowie de titelrol vertolkte. (link naar de film op YouTube) Een ander pareltje uit mijn collectie is de EP (vinyl) met muziek uit het toneelstuk Baal (1982) van Berthold Brecht. Voor zover ik weet is dit nog nooit op cd uitgebracht, in ieder geval niet in z’n geheel. Een ander leuk item is de pc-game “The Nomad Soul” (1999), waar Bowie niet alleen de soundtrack voor schreef (deels de muziek van het album “Hours”), maar waar hij ook nog in voorkomt. ik heb het spel maar één keer gespeeld, maar ik vond het te ingewikkeld en te vaag om echt te boeien.

Een ander ding dat de acteerprestaties van Bowie uitlicht, is het boek met het verhaal en foto’s uit de film Merry Christmas Mr. Lawrence. Een afgeschreven boek uit de bibliotheek waar ik gewerkt heb.
Een ander ding waar ik met veel plezier naar kijk is de Bowie-kalender uit 2002, met 12 grote foto’s uit zijn hele carriere. Ooit gekocht voor een paar euro in een tweedehands platenzaak. En natuurlijk het t-shirt dat ik kocht tijdens het concert in de Amsterdam ihkv de Realitytour in 2004. Ik heb zelfs foto’s van dat concert, gemaakt met mijn naar binnen gesmokkelde spiegelreflex camera. Dit was nog in het tijdperk voor de superkleine mobieltjes, toen het nog streng verboden was om tijdens concerten foto’s of filmpjes te maken. Door het slechte licht en de grote afstand zijn de foto’s niet echt goed, maar het blijft een spannend verhaal.
En dan zijn er nog de aparte dingen, zoals de fles wijn met een kunstwerk van David Bowie op het etiket. Deze wijn was een paar jaar geleden bij Gall & Gall te koop, en hoorde bij een liefdadigheidsactie waar meer bekende internationale acteurs en artiesten aan meededen. Een deel van de opbrengst ging naar een goed doel. De wijn was niet echt lekker, maar de fles (met inhoud) is nu wel een bijzonder ding geworden. Net als het t-shirt dat ik vorig jaar in de uitverkoop bij De Bijenkorf kocht, met een print van de cover van Alladin Sane. Er waren toen meer shirts met Bowie-gerelateerde prints (o.a. een still uit The Hunger) maar ik had toen helaas niet genoeg geld om ze allemaal te kopen. Wie weet kom ik ze nog eens tegen op een rommelmarkt.

Het zijn allemaal fijne herinneringen aan de prachtige kunst en muziek die David Bowie de wereld heeft geschonken, en waar ik nog elke dag van kan genieten. Thank you, mr David Robert Jones.

(Mocht iemand het willen weten, mijn favoriete Bowie-nummer is “Rock ‘n’ roll suicide”.) Lyrics

Posted 19 februari 2016 by Jan Morsch in Interessant, Muziek

Tagged with ,

%d bloggers liken dit: